«تدبیری» که نه «امید» بلکه «پشیمانی» به بار آورد

نام نویسنده: نورالدین حداد

در روزهای اخیر برخی واکنش ها در دنیای مجازی خبر از یک دگردیسی اجتماعی بر علیه یکی از راهبردهای مهم جبهه غربگرایان در انتخابات ها را دارد.

در روزهای اخیر برخی واکنش ها در دنیای مجازی خبر از یک دگردیسی اجتماعی بر علیه یکی از راهبردهای مهم جبهه غربگرایان در انتخابات ها را دارد. دو هنرمند مطرح با اعلام برائت از انتخابی که در اردیبهشت ۹۶ به نفع حسن روحانی داشته اعلام  پشیمانی می کنند، آن ها دچار بن بست دو طرفه ای شده اند که خود به خاطر عدم درک درست از وضعیت نامطلوب عموم مردم آن را انتخاب کرده بودند. پیش بینی می گردد که ابعاد این پشیمانی با غرق شدن کشتی دولت در سیلاب بی تدبیری ها افزایش یابد. در این میان ، دو جریان سلبریتی ها و بدنه اجتماعی جبهه غربگرایان هر یک به نحوی در حال ساخت قایق های کوچکی هستند تا از کشتی پر از روزنه ی دولت سلامت خارج شوند. سلبریتی عافیت طلب پس از آنکه بر اساس محتوای پوچ ضد تبلیغاتی رسانه های غربگرا در اردیبهشت ۹۶ به اشتباه پشت رنگ های جیغ دولت پنهان شدند امروز با این تفسیر که می توانند با اعلام برائت زود هنگام نسبت به حمایت از حسن روحانی اندک آبروی از دست رفته خود را باز گردانند در صدد آن هستند که در پازل جدید استعفاهای نیروهای اصلاح طلب نزدیک به دولت شرکت نمایند. این سرمایه گذاری بلند مدت نشان می دهند که از همین امروز و تنها چند ماه پس از آغاز به کار دولت دوم روحانی ، جبهه غربگرایان بر خلاف تمامی اعلام حمایت های صوری خود سعی بر آن دارند که حاشیه به ظاهر امن اجتماعی اطراف دولت را از درون خالی کرده تا در نهایت با ایجاد یک شوک بزرگ سیاسی [به طور مثال استعفای اسحاق جهانگیری یا استعفای دست جمعی برخی وزراء] ، حسن روحانی را در روزهای منتهی به پایان دولت و انتخابات ۱۴۰۰ آچمز کنند. قرار گرفتن او در موضع ضعف باعث دیده نشدن کاندیدای نهایی معتدلین و نزدیکان حسن روحانی خواهد شد.

بازگشت های پی در پی اغواشدگان انتخاباتی حسن روحانی افزایش می یابد. عمکرد روحانی موج انتقادات همراهان سابق را نسبت به او تندتر کرده و در نهایت جریان اعتدال را در آرزوی تبدیل به گفتمان سوم شدن در حسرت قرار خواهد داد. لذا انتظار می رود تحرکات متشنج تیم رسانه ای دولت، همراه مجموعه ای از  دستپاچگی دولت مردان را ببینیم. تصدیق کننده ی این موضوع، نخستین سفر استانی روحانی پس از آغاز دوره دوم ریاست جمهوری [به استثناء سفر کرمانشاه] است. استانی که روحانی در آن بالاترین میزان ممکن آراء را کسب کرده بود. استان سیستان و بلوچستان امروز میزبان دولتمردانی است که چه در خصوص وعده های اقتصادی و چه در خصوص وعده های فرهنگی–اجتماعی نتوانسته اند بدنه رأیشان را حفظ کنند. تقلای حسن روحانی و نیروهای کارگزاران سازندگی برای حفظ برخی چهره های مذهبی سیستان و بلوچستان از آن دست تحرکات متشنج توام با دستپاچگی است. به نظر می رسد روزهای سخت تری برای حسن روحانی در پیش است. گروه های سیاسی و حتی سلبریتی ها برای کسب آبروی از دست رفته سعی بر آن دارند که برای بقای بهتر و نفوذ کلام بیشتر در سال ۱۴۰۰ زودتر از مدل های گذشته به جبهه منتقدان دولت بازگردند. همچنین با توجه به افزایش نرخ بیکاری در شش ماه اول سال، عدم پاسخ گویی دولت طی گزارش صد روز، افزایش خاموش قیمت ها در کالاهای اساسی مردم، بی برنامگی دولت در موارد بحرانی همچون زلزله کرمانشاه؛ باید شاهد رسیدن میزان محبوبیت حسن روحانی به حداقلی باشیم که از آن یک بازنده تاریخی بسازد.

نوشته های مرتبط

نظری بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *